Terapia dzieci dotkniętych wadami centralnego układu nerwowego powinna opierać się na wielospecjalistycznych, kompleksowych oraz zintegrowanych oddziaływaniach terapeutycznych. Dlatego w swojej pracy stosujemy metody:

Metoda Nauczania Kierowanego
Twórcą tej metody był węgierski lekarz Andreas Petö (stąd nazywa się ją także metodą Petö), który uważał, że dziecko stanowi nierozłączną całość (fizyczną, emocjonalną i intelektualną) i w procesie usprawniania wymaga podejścia zintegrowanego, obejmującego wszystkie te sfery rozwoju. Ideą systemu jest integracja działań rehabilitacyjnych, edukacyjnych oraz społecznych, podejmowanych na rzecz niepełnosprawnego dziecka i jego rodziny, w tym samym czasie oraz miejscu. Daje to możliwość pełnej, wieloprofilowej odpowiedzi na ich złożone problemy. Dzięki tej metodzie organizacja życia dziecka w wieku przedszkolnym zbliżona jest do warunków domowych. Stopień osiąganej samodzielności uzależniony jest od wielkości i rodzaju uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego oraz czasu rozpoczęcia rehabilitacji.

Metoda Dobrego Startu
Założeniem Metody Dobrego Startu jest jednoczesne rozwijanie funkcji językowych oraz percepcyjnych: wzrokowych, słuchowych, kinestetycznych i motorycznych, jak również współdziałanie tych procesów ze sobą. Istota wymienionych funkcji znajduje swoje wytłumaczenie w nauce czytania oraz pisania. Celem metody jest jednoczesne usprawnienie czynności analizatorów: słuchowego, wzrokowego, kinestetyczno-ruchowego oraz kształcenie lateralizacji, orientacji w schemacie ciała i przestrzeni. Stosowane ćwiczenia przyczyniają się również do usprawnienia uwagi, percepcji, pamięci, wyobraźni słuchowej i wzrokowej oraz motoryki i koordynacji wzrokowo-słuchowo-ruchowej. W Metodzie Dobrego Startu główną rolę odgrywają trzy elementy: słuchowy (piosenka), wzrokowy (wzory graficzne, litery) i motoryczny (wykonywanie ruchów w czasie odtwarzania wzorów graficznych, zharmonizowanych z rytmem piosenki i śpiewu).

Metoda F. Affolter
Praca metodą F. Affolter bazuje na działaniu, którego celem jest umiejętność wykonywania i uczestniczenia w codziennych aktywnościach. Wspomagający dziecko terapeuta, kładąc własną rękę na grzbietowej stronie dłoni pacjenta ukierunkowuje ją na wykonanie odpowiedniej czynności. Dzięki takim oddziaływaniom osoba niepełnosprawna ma nie tylko możliwość doświadczania rzeczywistości,  budowania relacji pomiędzy własnym „ja” a otaczającym światem, ale również zyskuje satysfakcję płynącą z poczucia sprawstwa.

Ruch Rozwijający W. Sherborne
Kluczowym elementem metody Ruchu Rozwijającego jest wielozmysłowa stymulacja psychomotoryczna i społeczna, oparta o ruch, jako czynnik wspomagania. Poprzez kontakt z drugą osobą, w trakcie poszczególnych ćwiczeń, dziecko ma możliwość zaspokojenia najbardziej elementarnych potrzeb wynikających z bliskości emocjonalnej i fizycznej. Powstałe podczas ćwiczeń doznania wypływające z własnego ciała i odczuwanie go w kontakcie z elementami otoczenia, dają dziecku poczucie jego indywidualności. Cechą charakterystyczną metody jest rozwijanie świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego, świadomości przestrzeni i działania w niej oraz dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi oraz nawiązywania z nimi kontaktu.

Świadomość Ciała, Kontakt i Komunikacja M. i Ch. Knill
Podstawowym założeniem programu M. i Ch. Knill jest oparcie działań stymulujących rozwój dziecka na zmyśle dotyku. Programy stanowią ramy, dzięki którym rozwija się kontakt społeczny, ruch i zabawa. Każdy ruch dziecka jest wspierany przez specjalny akompaniament muzyczny, będący sygnałem konkretnej aktywności.

Metoda  Porannego Kręgu
Została opracowana przez p. Hedwig Abel – Anstatt Stetten w Niemczech. „Poranny krąg” można określić jako stymulację polisensoryczną, czyli wielozmysłową, według pór roku. Obejmuje swym zasięgiem wszystkie zmysły człowieka, a więc zmysły „bliskie”, tj.: smak, węch, dotyk oraz „dalekie”, tj.: wzrok, słuch. Poprzez zmysły zostaje nawiązana komunikacja z dzieckiem upośledzonym w stopniu głębokim, która opiera się na świecie przyrody. Celem zajęć jest spotkanie terapeuty i dziecka oraz dzieci ze sobą nawzajem, których istotą jest budowanie zaufania i poczucia bezpieczeństwa. Stosowanie różnorodnych bodźców jest tylko środkiem do celu. Podczas „porannego kręgu” dzieci powinny czuć zadowolenie i przyjemność. Każdy element zajęć powinien być dla dziecka przewidywalny, a więc bezpieczny. To rytuał, którego reguły są dla dziecka bardzo dobrze znane, w którym niepewność została zredukowana do minimum. Podstawą tworzenia programu „porannego kręgu” jest świat przyrody. Jest on źródłem podstawowych symboli: żywiołów, barw, zapachów, smaków, wrażeń dotykowych i termicznych. Na co dzień doświadczamy potęgi świata przyrody: ciepła, zimna, mocnego wiatru lub wietrzyku. Patrzymy na różne kolory, czujemy różne zapachy. Świat dostarcza nam różnorodnych polisensorycznych bodźców oddziałujących na stan naszej psychiki. Dziecko poznaje nowe bodźce, obcuje z nimi,  dzięki temu poznaje wielozmysłowo przestrzeń, która go otacza, a która jest mu nieznana. Nauczyciel stara się wprowadzać je w naturalnej postaci, wprost ze świata natury. Są one dla niego inspiracją do pracy z dzieckiem.

Metoda Rudolfa Labana
W jego metodzie odchodzi się od ruchu odwzorowywanego, wykonywanego na komendę, na rzecz ruchu podejmowanego zgodnie z własną inwencją, fantazją i doświadczeniem. Zgodnie z tą koncepcją ćwiczenia gimnastyczne powinny przybierać formę zadań otwartych, które zapewniają dużo swobody, możliwości decydowania o sposobie wykonywania ruchu i tym samym wyrażania swojej indywidualności. Rudolf Laban hołdował zasadzie, iż w wychowaniu fizycznym nie chodzi o to, 'czego się nauczyliśmy', ale 'jakimi się stajemy'. Oznacza to odwołanie się do koncepcji wychowania naturalnego i postawienie na twórczy rozwój jednostki.

Integracja Sensoryczna
Celem terapii opartej na założeniach metody SI jest poprawa w zakresie organizacji wejściowych danych zmysłowych w celu wykształcenia reakcji adaptacyjnych dziecka, dostosowanych do warunków środowiskowych. Terapia oparta jest na procesie neurologicznym, w którym informacje otrzymywane ze wszystkich zmysłów są rozpoznawane, interpretowane, syntetyzowane oraz łączone z wcześniejszymi doświadczeniami. Terapia wpływa na poprawę w zakresie integracji wrażeń płynących z ciała i z otoczenia w taki sposób, aby mogły być wykorzystywane do celowego działania dziecka.
Mówiąc o terapii metodą Integracji Sensorycznej należy podkreślić kluczową rolę używanych w niej specjalistycznych pomocy, a tym samym wskazać na posiadaną przez nas, w pełni wyposażoną salę do terapii SI.

Proprioceptywne torowanie nerwowo-mieśniowe (PNF)
Metoda ta oparta jest o sumowanie bodźców aferentnych i przyjmuje ona, iż terapia powinna być przyjazna dla pacjenta, dostosowana pod względem stopnia trudności do aktualnego stany psychofizycznego oraz powinna zakładać postępowanie umożliwiające przejście na wyższy poziom umiejętności pod względem poddawanej terapii funkcji. Co więcej, jest to terapia globalna, nastawiona na problem lokalny (segmentarny), wobec czego rezygnuje się tu z drobnych ruchów w pojedynczych stawach i typowych płaszczyznach, a całość ruchu jest wynikiem świadomych starań pacjenta (ruch czynny), popartych elementami torującymi (ułatwiającymi). Elementy ułatwiające wplatane są w poszczególne ćwiczenia, czasami w różnych proporcjach, stanowiąc zawsze nieodłączną ich składową.

Usprawnianie neurorozwojowe według Bobath (NDT Bobath)
Metoda NDT Bobath jest formą rehabilitacji skierowaną szczególnie w stronę niemowląt i dzieci, gdyż synchronizuje się z ich biologicznym rytmem dnia. Podstawowym założeniem metody jest dążenie do wszechstronnego rozwoju dziecka, dzięki któremu zyskuje ono niezależność funkcjonowania w takim stopniu, w jakim pozwala na to istniejące uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego. Główne zasady usprawniania w obrębie tej metody dotyczą wpływania na napięcie mięśni poprzez podwyższanie obniżonego i obniżanie wzmożonego napięcia mięśniowego. Ponadto metoda zakłada hamowanie nieprawidłowych odruchów, wyzwalanie ruchów w formie jak najbardziej zbliżonej do prawidłowych, wykorzystywanie i utrwalanie zdobytych umiejętności ruchowych w codziennych czynnościach. Terapeuta pracujący metodą NDT Bobath ćwiczy całe ciało wyzwalając w ten sposób odpowiednie doznania ruchowe i czuciowe, przez co dziecko jest dynamicznie aktywizowane. Rodzaj, tempo i rytm ćwiczeń jest dopasowany indywidualnie do potrzeb dziecka, a każdy ruch jest odpowiednio przygotowany i połączony z przemieszczaniem ciężaru ciała oraz środka ciężkości. Celem usprawniania według koncepcji NDT Bobath jest przygotowanie dziecka do uczestniczenia w codziennym życiu rodzinnym i społecznym.